سید مجتبی آقابزرگ علوی (۱۳ دلو ۱۲۸۲، تهران – ۲۸ دول ۱۳۷۵ برلین) ملقب به آقا بزرگ علوی و بزرگ علوی نویسنده واقعگرا، فعّالِ سیاسیِ چپگرا، روزنامه نگار نوگرا و استاد زبان فارسی ایرانی بود که بیش از چهار دهه از نیمه دوم سده بیستم را داشت. در آلمان زیست و به ترجمه، نقد و فرهنگنامهنویسی پرداخت. او را در کنار صادق هدایت و صادق چوبک، پدران داستاننویسی نوین ایرانی میدانند.