تصور کنید تازه از روزمر‌گی‌های‌تان فارغ شده‌اید و برای استراحت روی کوچ دراز کشیده‌اید، به تیک‌تاک ساعت خیره شده‌اید که ناگهان این پرسش در ذهن‌تان جرقه می‌زند: این همه تکرار نهایتاً به‌کجا ختم خواهد شد؟  همان پرسشی که انسان‌ها دست‌ کم یک ‌بار در حیات خویش به آن تأمل کرده‌اند. کسانی نیز بوده‌اند که به چنین پرسش‌هایی عمیق‌تر پرداخته و پاسخ‌هایی نه‌چندان یک‌دست ارائه کرده‌اند. اما در این میان، سلسله‌ای از اندیش‌مندانی که بنیاد هستی‌گرایی یا اگزیستانسیالیسم را گذاشتند، بیش‌تر مورد

عباس معروفی چند اثر نوشت و داستان‌ها خلق کرد اما بعد از نگارش آثار درخشان به عضویت کانون نویسندگان ایران درآمد. اما با آغاز دهه 60 و موج جدید مخالفت‌های سیاسی، کانون نویسندگان ایران غیر قانونی اعلام شد. از همین رو در تابستان 1360 ساختمان کانون نویسندگان ایران توسط دادستانی انقلاب پلمب شد. عباس معروفی زیر نظر هیئت دبیران کانون (احمد شاملو، هوشنگ گلشیری، باقر پرهام، محمد محمدعلی، و محمد مختاری) با شکستن پلمب، اسناد کانون را به جای امن رساند تا جان اعضای کانون محفوظ بماند. فراز،

عباس معروفی به دلیل علاقه به ادبیات و مطالعه آثار نویسندگان بزرگ، از دوران مدرسه به نوشتن و دنیای نویسندگی نزدیک شد. او خود را شاگرد شاعران و نویسندگان مهمی می‌دانست و هم‌چنان با گلشیری و سپانلو و دیگر نویسندگان مهم ادبیات فارسی اشنایی داشت. او در سال 1354 زمانی که هجده سال داشت، با محمد محمدعلی (نویسنده معاصر) آشنا شد، چهار سال بعد و در سال 1358، پس از تلاش‌های فراوان برای برقراری ارتباط با هوشنگ گلشیری (نویسنده معاصر)، توانست با او ملاقات کند و نمونه‌ای از نوشته‌هایش را به

انتوان چخوف داستان‌های بی‌شماری نوشت و در حقیقت چخوف با داستان‌هایش شناخته می‌شود و با داستان معنا پیدا می‌کند. در نخست، داستان های کوتاه آنتون چخوف در ماه‌نامه و هفته‌نامه‌های عمومی به چاپ می‌رسیدند. اما بعدا با شهرت چخوف، مجلات و نشریات معتبری دست به خریداری آثار چخوف زدند. چخوف تا سال ۱۸۸۸ دیگر به نویسنده ای مشهور در بین منتقدان ادبی تبدیل شد و محبوبیت او در بین خوانندگان نیز بی نظیر بود. چخوف در همان سال برای مجموعه‌ی داستان‌های کوتاه خود برنده‌ی «جایزه‌ی ادبی پوشکین» شد.

شماری باور دارند که فرهنگ شامل آن‌چه می‌شود که برای انسان‌ها باارزش است و مهم‌پنداشته می‌شود. اما برخی می‌گویند پدیده یا فعل‌های زیادی برای یک گروه مقدس است اما درون‌مایه‌ی این فعل برخلاف آموزه‌های انسانی یا آزادی است، پس فرهنگ نیست. لسلی وایت باورمند است‌ فرهنگ مکانیسمی ویژه و عینی است‌‌که آدمی آن را برای سازگاری با محیط خویش به‌کار می‌برد. یعنی هر خطه‌ای از خود فرهنگی دارد که از شاخصه‌ها و ویژگی‌های برخوردار است. تفاوت‌های زیستی، سیاسی و مذهبی جداکننده‌ و در عین حال سوق دهن