تحلیل قاعده سی ام « ملت عشق »

قاعده سی ام: صوفی حقیقی آن است که اگر دیگران سرزنشش کنند، عیبش بجویند، بدش بگویند، حتی به او افترا ببندند، دهانش را بسته نگه دارد و درباره کسی حتی یک کلمه حرف ناشایست نزند. صوفی عیب را نمی‌بیند، عیب را می‌پوشاند.

این قاعده سی‌ام از ملت عشق، جوهره‌ای از تصوف را در خود دارد: صبر، سکوت، و عدم قضاوت. در نگاه اول، ممکن است به نظر برسد که این قاعده دعوت به پذیرش بی‌چون‌وچرای ظلم یا نادیده‌گرفتن عیب‌های دیگران است، اما در حقیقت، این آموزه به یک سلوک درونی اشاره دارد که در آن، صوفی به جای تمرکز بر خطای دیگران، در پی پالایش روح خویش است.

«صوفی عیب را نمی‌بیند، عیب را می‌پوشاند.» این جمله قلب ماجراست. دیدن عیب دیگران، انسان را از رشد فردی بازمی‌دارد و به قضاوت و غرور می‌کشاند. اما پوشاندن عیب، نه به معنای تأیید خطا، بلکه نشانه‌ی درک و بخشش است. در این نگاه، صوفی به جای آنکه در دام بدگویی و انتقام بیفتد، زبانش را نگاه می‌دارد و اجازه نمی‌دهد تیر زهرآلود قضاوت، دلش را آلوده کند.

این قاعده، دعوتی است به خودشناسی و فروتنی. وقتی در برابر سرزنش و افترا سکوت می‌کنیم، فرصتی پیدا می‌کنیم تا خویشتن را بشناسیم، به جای آنکه وقت و انرژی خود را صرف واکنش‌های بیهوده کنیم. در نهایت، این سکوت از ضعف نیست، بلکه از قدرت روح نشأت می‌گیرد؛ قدرتی که تنها در قلب‌های وسیع و آرام جای دارد.

بنگاه انتشاراتی فراز

فراز، آیینه‌دار فرهنگ و هنر

برای ارسال مقالات و آثار علمی خود با هدف انتشار در نشریات فراز، خواهشمندیم با آدرس‌های زیر تماس بگیرید.

با ما به تماس شوید:

www.faraaaz.com

www.faraaz.no

support@faraaz.no

امیدواریم که از خواندن این مطلب  لذت و بهره کافی را برده باشید. خوشحال می‌شویم نظرات و پشنهادات خود را در مورد مطلب فوق در بخش دیدگاه‌ها با ما به‌اشتراک بگذارید.