قاعده بیست و یکم « ملت عشق »
- Baset Orfani
- Mar 5, 2025
- 2 min read
این قاعده بیست و یکم از ملت عشق نگاهی عمیق به مسئله تفاوتهای انسانی و احترام به آنها دارد. در این جملهها، یک حقیقت بنیادین درباره هستی و اراده الهی بیان میشود: اینکه تفاوتها نه تنها اجتنابناپذیر، بلکه بخشی از یک حکمت مقدس هستند.
در این قاعده، به نوعی به فردیت انسانها اشاره شده است؛ اینکه هر کسی با صفات منحصربهفرد خود پا به این دنیا گذاشته و قرار نیست کسی، دیگری را به زور تغییر دهد. اگر اراده الهی این بوده که همه عینا مثل هم باشند، چنین میشد، اما این تنوع، خود نشانهای از نظم الهی است. این نگاه عارفانه، نه تنها دعوتی به پذیرش دیگران است، بلکه نوعی تسلیم در برابر مشیت الهی نیز محسوب میشود.
از سوی دیگر، این قاعده به طرز ظریفی نقدی است بر جبرگرایی اجتماعی و دینی؛ جایی که افراد یا جوامع تلاش میکنند به نام «حقیقت»، باورهای خود را به دیگران تحمیل کنند. نویسنده با انتخاب واژه «تحمیل» نشان میدهد که این رفتار، نه از سر خیرخواهی، بلکه نوعی بیاحترامی به نظم الهی است. گویی هر تلاشی برای یکسانسازی عقاید، نوعی دخالت در کار خداوند محسوب میشود و این خود نشانهای از تکبر انسانی است.
در عمق این قاعده، مفهومی نهفته است که در تصوف و عرفان اسلامی بسیار پررنگ است: تساهل و تسامح. این همان نگاهی است که بزرگان تصوف چون مولانا و شمس تبریزی همواره بر آن تأکید داشتند؛ اینکه حقیقت، مطلق نیست و هر انسانی راهی مخصوص به خود دارد. در واقع، این قاعده دعوتی است به زیستن در کنار دیگران بدون قضاوت، بدون تلاش برای تغییرشان، و با پذیرش تفاوتها به عنوان بخشی از معنای زندگی.
بنگاه انتشاراتی فراز
فراز، آیینهدار فرهنگ و هنر
برای ارسال مقالات و آثار علمی خود با هدف انتشار در نشریات فراز، خواهشمندیم با آدرسهای زیر تماس بگیرید.
با ما به تماس شوید:
امیدواریم که از خواندن این مطلب لذت و بهره کافی را برده باشید. خوشحال میشویم نظرات و پشنهادات خود را در مورد مطلب فوق در بخش دیدگاهها با ما بهاشتراک بگذارید.
Comments