معرفی فیلم پاراسایت (Parasite)

پاراسایت (Parasite)، ساخته‌ی درخشان بونگ جون-هو، فیلمی است که مرزهای سینما را جابه‌جا کرد، در جشنواره‌ها درخشید و به‌عنوان نخستین فیلم غیرانگلیسی‌زبان تاریخ، جایزه‌ی اسکار بهترین فیلم را از آن خود کرد. اما جذابیت این اثر تنها در جوایز و افتخاراتش خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در داستانی پیچیده، روایتی چندلایه و مفهومی قدرتمند نهفته است که مرز میان طنز، تراژدی، تعلیق و وحشت را به شکلی استادانه محو می‌کند.

داستان حول محور خانواده‌ی کیم می‌چرخد، خانواده‌ای فقیر که در یک زیرزمین تنگ و تاریک زندگی می‌کنند، با شغل‌هایی موقت و درآمدی ناچیز. آن‌ها با حقه و نیرنگ، یکی پس از دیگری خود را وارد زندگی یک خانواده‌ی ثروتمند، خانواده‌ی پارک، می‌کنند. پسر خانواده، کی-وو، با جعل مدارک، به‌عنوان معلم خصوصی دختر پارک‌ها استخدام می‌شود. سپس خواهرش کی-جونگ را به‌عنوان معلم هنر پسر کوچک خانواده جا می‌زند، بی‌آنکه کارفرمایانشان بدانند که این دو خواهر و برادرند. در ادامه، پدرشان کی-تائک به‌عنوان راننده و مادرشان چونگ-سوک به‌عنوان خدمتکار جایگزین کارمندان قبلی خانه‌ی پارک‌ها می‌شوند. همه‌چیز در ظاهر بی‌نقص پیش می‌رود؛ خانواده‌ی کیم در عمارت باشکوه پارک‌ها، میان تجمل و آسایشی که هرگز نداشتند، لذت می‌برند. اما این سرخوشی، دوام زیادی ندارد.

در میانه‌ی داستان، زمانی که خانواده‌ی پارک برای تعطیلات خانه را ترک کرده‌اند، ناگهان خدمتکار سابق مون-گوانگ بازمی‌گردد و راز وحشتناکی را فاش می‌کند: همسرش گون-سه سال‌هاست که در زیرزمین مخفی این خانه زندگی می‌کند، بی‌آنکه کسی از وجودش خبر داشته باشد. حالا دو خانواده‌ی انگلی، که هر دو به شکلی پنهانی از ثروت پارک‌ها بهره می‌بردند، با یکدیگر روبه‌رو شده و برای بقا می‌جنگند.

فیلم از این نقطه به بعد، از یک کمدی تلخ اجتماعی به درامی پرتنش و خونین تبدیل می‌شود. تعارض بین این دو خانواده به اوج می‌رسد و در نهایت، هنگامی که پارک‌ها برای جشن تولد پسرشان به خانه بازمی‌گردند، همه‌چیز در آشوبی غیرقابل‌کنترل فرو می‌رود. در صحنه‌ای نفس‌گیر، در میان خنده‌های بی‌تفاوت ثروتمندان و وحشت و استیصال فقرا، فجایعی رخ می‌دهد که سرنوشت همه را تغییر می‌دهد.

پاراسایت فیلمی درباره‌ی طبقات اجتماعی، نابرابری اقتصادی و رؤیای از دست‌رفته‌ی پیشرفت است. فیلم، تضاد زندگی ثروتمندان و فقرا را با زبانی بی‌رحمانه اما واقع‌گرایانه به تصویر می‌کشد. درحالی‌که خانواده‌ی پارک در دنیای امن و زیبای خود به‌سر می‌برند، خانواده‌ی کیم و گون-سه در لایه‌های زیرین جامعه، جایی که فقر، بی‌رحمی و رقابت برای زنده ماندن بیداد می‌کند، در حال جنگ برای بقا هستند. یکی از نمادهای قدرتمند فیلم، پله‌ها است؛ از پله‌های باشکوهی که به عمارت پارک‌ها می‌رسند، تا راه‌پله‌های نمور و تاریکی که کیم‌ها را به زیرزمین و فقر بازمی‌گرداند. این پله‌ها، استعاره‌ای از نردبان طبقاتی‌اند که برای فقرا، نه‌تنها راهی به‌سوی ترقی نیست، بلکه سقوطی بی‌پایان را تداعی می‌کنند.

فیلم با پایانی تلخ و تکان‌دهنده به اوج می‌رسد. پس از قتل‌عامی که در جشن تولد رخ می‌دهد، کی-وو، پسر خانواده‌ی کیم، نجات پیدا می‌کند اما با حقیقتی تلخ روبه‌رو می‌شود: پدرش، کی-تائک، که پس از فاجعه فرار کرده، حالا خودش در همان زیرزمینی که گون-سه در آن زندگی می‌کرد، مخفی شده است. کی-وو، که زمانی رؤیای ثروتمند شدن را در سر داشت، حالا با واقعیت سنگینی مواجه می‌شود: او برای خریدن آن خانه و نجات پدرش، باید تمام عمرش کار کند، چیزی که شاید هرگز ممکن نباشد. آخرین صحنه‌ی فیلم، که در آن او خانه را در خیال خود می‌خرد اما سپس به زیرزمین بازمی‌گردد، این واقعیت را یادآور می‌شود که شکاف طبقاتی چنان عمیق است که عبور از آن، چیزی جز یک خیال باقی نمی‌ماند.

پاراسایت، فراتر از یک فیلم، بیانیه‌ای اجتماعی است که ساختارهای ناعادلانه‌ی جهان مدرن را نقد می‌کند. این فیلم، با تعلیق بی‌نظیر، طنز تلخ و روایتی که به‌سادگی قابل پیش‌بینی نیست، نه‌تنها مخاطب را سرگرم می‌کند، بلکه او را وادار به تفکر درباره‌ی فاصله‌ی میان طبقات، بی‌رحمی جامعه‌ی سرمایه‌داری و سرنوشت تلخ کسانی می‌کند که در پایین‌ترین لایه‌های این هرم اجتماعی گیر افتاده‌اند. شاهکاری که هم می‌خنداند، هم می‌ترساند، هم تکان می‌دهد و هم دردی عمیق بر جای می‌گذارد.

بنگاه انتشاراتی فراز

فراز، آیینه‌دار فرهنگ و هنر

برای ارسال مقالات و آثار علمی خود با هدف انتشار در نشریات فراز، خواهشمندیم با آدرس‌های زیر تماس بگیرید.

با ما به تماس شوید:

www.faraaaz.com

www.faraaz.no

support@faraaz.no

امیدواریم که از خواندن این مطلب  لذت و بهره کافی را برده باشید. خوشحال می‌شویم نظرات و پشنهادات خود را در مورد مطلب فوق در بخش دیدگاه‌ها با ما به‌اشتراک بگذارید.