«بر اتسخوان‌های مردگان» رمانی تیره و شاعرانه است که مرگ را نه به‌عنوان پایان، بلکه به‌مثابه حضوری زنده و داورِ خاموش جامعه نشان می‌دهد. الگا توکارچوک با نثری استعاری، خشونت پنهان، تنهایی انسان و مرز باریک میان طبیعت و تمدن را می‌کاود؛ رمانی کوتاه اما گزنده که آرام نمی‌خوانَد، هشدار می‌دهد.